İçsel Yaratılış

Zamansız bir parkın alacakaranlık altınında, bir Aydınlanmış mutlak sükûnet saçar. Dünyevi yorgunlukla yüklü Yaşlı Meydan Okuyan, küçümseyerek içeri dalar: "Tembel!". Dünyanın somutluğu ile kozmik boşluk, duyuların yanılsaması, zihnin hapishanesi üzerine vahiyler arasında metafizik bir düello patlak verir. İlahi tutkular ve insani kırılganlıklar, gölgeler ikisinin üzerine uzanırken çarpışır. Kesinliklere sabitlenmiş bir kalp gerçekliğin buharlaşmasına ne kadar dayanabilir? Ve her hakikat çöldeki serap gibi sallandığında hangi uçurum açılır?